การนั่งกรรมฐานกำหนดได้สติชัดเจนดีที่สุด การยืนกรรมฐาน ดีสำหรับผู้นั่งไม่ได้หรือง่วง แต่ก็ทำให้เมื่อยง่าย การนอนกรรมฐาน ดีสำหรับผู้ปวดหลัง แต่กำหนดได้ยาก และ ไม่ชัดเจน คู้-เงย-ก้ม -เหยียด (อิริยาบถย่อย) มีมากที่สุดในชีวิตประจำวัน ฝึกได้มากที่สุด การกราบสติปัฏฐานอยู่ในส่วนอิริยาบถย่อยนี้ การกำหนด ระวังอย่าให้มีตัวตนว่า “ฉันกำหนดอยู่” การปฏิบัติ ต้องทำให้ร่างกายสมดุลในอิริยาบถใหญ่ คือ ยืน เดิน นั่ง นอน จึงให้เวลา เดินจงกรมเท่ากับการนั่งกรรมฐาน เช่น เดิน ๓๐ นาที นั่ง ๓๐ นาที เป็นต้น คำว่า หนอ ทำให้เห็นปัจจุบันขณะของแต่ละขณะชัดเจนขึ้น และ เห็นการเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป ชัดเจนขึ้น ทำให้รู้สึกปล่อยวาง เป็นอิสระ จากขณะต่างๆ นั้นมากขึ้น กินน้อย นอนน้อย พูดน้อย แต่ปฏิบัติให้มากจะได้ผลไวและชัดเจน กินน้อย หมายถึง กินแต่น้อยพอมีกำลังในการเดินจงกรม นั่งกรรมฐาน เช่น ก่อนอิ่ม ๕ คำ ให้หยุดและดื่มน้ำ นอนน้อย หมายถึง หลับเพียงแค่ ๖ ชั่วโมง (หลับ ๔ ทุ่ม ตื่นตี๔) สำหรับเบื้องต้นและลดลงจนถึง ๔ ชั่วโมง (หลับเที่ยงคืน ตื่นตี๔) พูดน้อย หมายถึง ปลีกตัวจากการพูดคุยในเรื่องไร้สาระ ไม่สำคัญ และไม่เป็นประโยชน์แก่การปฏิบัติหรือการเจริญสติ